KUSHINARA NIBBANA BHUMI PAGODA -PATH TO ATTAIN ETERNAL BLISS AS FINAL GOAL
From Analytic Insight Net - FREE Online Tipiṭaka Law Research & Practice University in
 111 CLASSICAL LANGUAGES in BUDDHA'S own Words through http://sarvajan.ambedkar.orgat 668, 5A main Road, 8th Cross, HAL 3rd Stage, Bangalore- Karnataka State -India Do good. Purify mind -‘The gift of Dhamma excels all other gifts – sabba danam dhamma danam to attain NIBBANA as Final Goal
Categories:

Archives:
Meta:
August 2014
M T W T F S S
« Jul   Sep »
 123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
08/21/14
1242 LESSON 22814 FRIDAY FREE ONLINE E-Nālanda Research and Practice UNIVERSITY இலவச ஆன்லைன் மின்னஞ்சல் நாலந்தா ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சி பல்கலைக்கழகம் தமிழில் திரபிடக மூன்று தொகுப்புகள்-ஸுத்தபிடக-திக்க நிகாய பொத்தபாத ஸுத்த பொத்தபாதாவின் கேள்விகள்- மஹாபரினிப்பண ஸுத்த (அபார வீடுபேற்றுநிலை குறிக்கோள் எய்தல்)-( மஹா+ ஸதிபத்தான)
Filed under: General
Posted by: site admin @ 5:25 pm
1242 LESSON 22814 FRIDAY
FREE ONLINE E-Nālanda Research and Practice UNIVERSITY
இலவச ஆன்லைன் மின்னஞ்சல் நாலந்தா ஆராய்ச்சி மற்றும் பயிற்சி பல்கலைக்கழகம்
மிழில் திபி  மூன்று தொகுப்புள்


ஸுத்தபிடக-திக்க நிகாய

பொத்தபாத ஸுத்த


பொத்தபாதாவின் கேள்விகள்

மஹாபரினிப்பண ஸுத்த (அபார வீடுபேற்றுநிலை குறிக்கோள் எய்தல்)

( மஹா+ ஸதிபத்தான)


up a level
மிழில் திபி  மூன்று தொகுப்புள்



Animated Candle

http://buddhadharmaobfinternational.files.wordpress.com/2011/01/globe08_e0.gif









GIF pics
GIF picsVipassana Gif

மிழில் திரிபி  மூன்றுதொகுப்புள்


மற்றும்
பன்னிரண்டாகவுள்ள மண்டலங்கள்
சுருக்கமான வரலாற்று முன் வரலாறு
ஸுத்தபிடக
வினயபிடகே
அபிதம்மபிடக

புத்தசமய நெறி முறைகளின் பன்னிரண்டாகவுள்ள மண்டலங்கள்
புத்தசமய நெறி முறைகளின் ஒன்பது மண்டலங்கள் 

TIPITAKA

திரிபிட  மற்றும் பன்னிரண்டாகவுள்ள மண்டலங்கள் புத்தரின் 45 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக போதிக்கப்பட்ட கோட்பாடு தொகுப்பு. அது ஸுத்த (மரபொழுங்கு சார்ந்த போதனை),வினய (ஒழுங்கு சார்ந்த விதித் தொகுப்பு) மற்றும் அபிதம்ம (விளக்கவுரைகளின்) உள்ளடக்கு. திரிபிட
இப்பொழுதுள்ள படிவத்தில் தொகுத்து மற்றும் ஒழுங்கு படுத்தியது,
சாக்கியமுனி புத்தருடன் நேரடியான தொடர்பிருந்த சீடர்களால். புத்தர் இறந்து
போனார், ஆனால் அவர், மட்டுமழுப்பின்றி மரபுரிமையாக மனித இனத்திற்கு அளித்த உன்னத தம்மம் (தருமம்) இன்னும் அதனுடைய பண்டைய தூய்மையுடன் இருக்கிறது. புத்தர்
எழுத்து மூலமாய்த் தெரிவிக்கப்பட்டுள்ள பதிவுகள் யாவும் விட்டுச்
செல்லாபோதிலும், அவருடைய மேன்மைதங்கிய கெளரவம் நிறைந்த சீடர்கள் அவற்றை 
ஞாபக சக்தியால் ஒப்புவித்து,  பேணிக்காத்து மற்றும் அவற்றை வாய்மொழியாக தலைமுறை தலைமுறையாககைமாற்றிக் கொண்டுள்ளனர்.


சுருக்கமான வரலாற்று முன் வரலாறு

புத்தரின் இறுதி
சடங்கிற்கப்புறம் உடனே, 500  மேன்மைதங்கிய கெளரவம் நிறைந்த அறஹதர்கள்
(அருகதையுள்ளவர்கள்) முதலாவது பெளத்த சமயத்தினர் அவை என்றழைக்கப்பட்ட
புத்தர் போதித்த போதனைகளை மறுபடிமுற்றிலும் சொல் அவை கூட்டினர்.
புத்தருடன் திடப்பற்றுடன் உடனிருந்த மற்றும் புத்தரின் முழுமை போதனையுரைகளையும் கேட்டுணரும் வாய்ப்புப் பெற்ற பிரத்தியேகமான சிறப்புரிமை வாய்ந்த பூஜிக்கத்தக்க ஆனந்தா, ஸுத்த (மரபொழுங்கு சார்ந்த போதனை) நெட்டுருப்பண்ணி ஒப்புவிவித்தார், அதே சமயம் பூஜிக்கத்தக்க உபாலி, வினய (ஒழுங்கு
சார்ந்த விதித் தொகுப்பு) ஸங்கத்திற்கான நடத்தை விதிகளை நெட்டுருப்பண்ணி
ஒப்புவிவித்தார்.முதலாவது பெளத்த சமயத்தினர் அவையின் ஒரு நூற்றாண்டுக்குப்
பின், சில சீடர்கள்  ஒரு சில சிறுபகுதி விதிகளின்  மாற்றம் தேவை என
உணர்ந்தனர். பழமையிலிருந்து நழுவாத பிக்குக்கள் மாற்றங்கள் எதுவும்
தேவையில்லை எனக் கூறினர் அதே சமயம் மற்றவர்கள் சில ஒழுங்கு சார்ந்த விதிகளை
(வினய) (ஒழுங்கு
சார்ந்த விதித் தொகுப்பு)) சிறிது மாற்றியமைக்க வலியுருத்தினர்.முடிவில்
அவருடைய அவைக்குப் பிறகு வேறான தனி வேறான புத்தமத ஞானக்கூடங்கள்
உருவாக்குதல் வளரத் தொடங்கியது.  மற்றும் இரண்டாவது அவையில் (வினய) (ஒழுங்கு
சார்ந்த விதித் தொகுப்பு)) உரியதாயிருந்த விசயம் மட்டும்  தான் விவாதம்
செய்ப்பட்டது மற்றும் தம்மா பற்றிய கருத்து மாறுபாடு அறிவிக்கப் படவில்லை.
மூன்றாம் நூற்றாண்டு அசோக சக்கரவர்த்தி காலத்தில் மூன்றாவது அவையில் ஸங்க சமூகத்தின் வேறான தனி வேறான நடத்தை விதிகளின் அபிப்பிராயங்கள் விவாதம் செய்ப்பட்டது. இந்த அவையில் வேறான தனி வேறான(வினய) (ஒழுங்கு சார்ந்த விதித் தொகுப்பு)) உரியதாயிருந்த விசயம் மட்டும்  வரையறுக்கப்பபடவில்லை ஆனால் மேலும் தம்மா தொடர்பானதாகவும் இருந்தது. அபிதம்மபிடக  இந்த அவையில் விவாதம் செய்ப்பட்டது மற்றும் சேர்த்துக் கொள்ளப்பட்டது. ஸ்ரீலங்கா (இலங்கையில்) 80ம்
நூற்றாண்டு கூடிய, நான்காம் அவை என அழைக்கப்படும் இந்த அவை
சமயப்பணியார்வமுடைய வேந்தர் வட்டகாமினி அபைய கீழுள்ள ஆதரவுடன் கூடியது. அது
இந்த காலத்தில் தான் திரிபிட ஸ்ரீலங்காவில் முதன்முறையாக எழுத்து வடிவில் புத்தசமயத்தவரது புணித பாளி மொழியில் ஈடுபடுதலானது.


ஸுத்தபிடக, புத்தர்

பெரும் அளவு அவரே வெவ்வேறு
சந்தர்ப்பங்களில் வழங்கிய போதனைகள்  உளதாகும். ஒரு சில
போதனைகள் அவருடைய மேன்மைதங்கிய கெளரவம் நிறைந்த சீடர்களால்ல கூட
வழங்கப்பட்டுள்ளது (எடுத்துக்காட்டு.ஸாரிபுத்தா,ஆனந்தா,மொக்கல்லனா)
அவற்றில் உள்ளடங்கியுள்ளது.  விவரமாக எடுத்துக்கூறி வெவ்வேறு
சந்தர்ப்பங்களில் மற்றும் வெவ்வேறு நபர்கள்
மனப்போகிற்குப்  பொருந்தும் பிரகாரம் நீதிபோதனைகள் விவரமாக எடுத்துக்கூறி
அதில் உள்ளடக்கியதால் அது ஒரு மருந்துக் குறிப்பு புத்தகம்  போன்றதாகும்.
முரண்பாடானது  என்பது போன்று அறிக்கைகள் இருக்கக்கூடும், ஆனால் அவைகள்
தறுவாய்க்கு ஏற்ற புத்தர் கூற்று என்பதால் தவறாகத் தீர்மானி
வேண்டியதில்லை. இந்த பிடக ஐந்து நிகாய அல்லது திரட்டுகள் பாகங்களாகப் பிரிப்பட்டுள்ளது. அதாவது:-

திக்க (நீளமான) நிகாய (திரட்டுகள்)
புத்தரால் கொடுக்கப்பட்ட 34 நீளமான போதனையுரைகள் கொய்சகமாக்கப்பட்டது.

 மஜ்ஜிம (மத்திம) (நடுத்தரமான) நிகாய (திரட்டுகள்)

புத்தரால்
கொடுக்கப்பட்ட 152 மத்திம ( நடுத்தரமான நீட்சி ) பல்வேறு வகைப்பட்ட
விஷயங்கள் செயல் தொடர்பு உடன் போதனையுரைகள் கொய்சகமாக்கப்பட்டது.

ஸம்யுத்த (குவியல்) நிகாய (திரட்டுகள்)

குவியல்
நிகாய (திரட்டுகள்) என அழைக்கப்படும் நெறி முறைக் கட்டளை ஆணை அவற்றினுடைய
பொருளுக்கு ஏற்ப 56 பங்குவரி குவியலாக கொய்சகமாக்கப்பட்டது. அது மூவாயிரம்
விஞ்சி மிகுதியாக மாறும் தன்மையுள்ள நீளம் ஆனால் பெரும்பாலும் ஒப்பு
நோக்காக சுருக்கமான நெறி முறைக் கட்டளை ஆணை நிரம்பியது.


அங்குத்தர (கூடுதல் அங்கமான) (ஆக்கக்கூறு) நிகாய (திரட்டுகள்)

இறங்குதல்
காரணி, கருத்தைக் கவர்கிற, கீழ் நோக்கி அல்லது ஏறத்தாழ தற்போதைக்கு
உதவுகிற என அழைக்கப்படும் பதினொன்று பங்குவரி, ஒவ்வொன்று
கொய்சகமாக்கப்பட்டது நெறி முறைக் கட்டளை ஆணை கணக்கிடல் ஆக்கை ஒரு
குறிப்பிட்ட கூடுதல் ஆக்கக் கூறு எதிராக அவை முன்னோடி மாதிரி இறங்குதல்
காரணி. அது ஆயிரக்கணக்கான பெரும்பாலும் சுருக்கமான நெறி முறைக் கட்டளை ஆணை
நிரம்பியது. தன்னகம் கொண்டிரு


குத்தக (சுருக்கமான, சிறிய) நிகாய (திரட்டுகள்)

சுருக்கமான,
சிறிய நிகாய (திரட்டுகள்) வாசகம் மற்றும் ஆலோசனை மிக்க மாதிரி தணிந்த
இரண்டு படுகைகள் : தம்மபத (ஒரு சமய சம்பந்தமான முற்றுத் தொடர் வாக்கியம் ,
மூன்று கூடைகள் நூட்கள்  ஒன்றின் பெயர் , தம்மாவின் உடற்பகுதி அல்லது
பாகம்), உதான (வார்த்தைகளால்,

மேல்நோக்கிய பேரார்வம், ஆவல் கொண்ட அல்லது
மகிழ்ச்சி கூற்று, சொற்றொடர் , உணர்ச்சிமிக்க உறுதலுணர்ச்சி, மகிழ்ச்சி
அல்லது மனத்துயரம் இரண்டனுள் ஒன்று), இதிவுத்தக ( இது குத்தகனிகாய நான்காம்
புத்தகம் பெயர்), ஸுத்த ( ஒரு சரம், இழை ,: புத்தசமயம், சவுகதநூல் ஒரு
பாகம்; ஒரு விதி, நீதி வாக்கியம் இறங்குதல் காரணி),தேரகாத-தேரிகாத(
தேராக்களுக்கு உரியதானது), மற்றும் ஒரு சரடு ஜாதக ( பிறப்பு , பிறப்பிடம் ,
ஒரு பிறப்பு அல்லது : புத்தசமயம் விவேகம் வாழ்தல் , ஒரு ஜாதக, அல்லது
புத்தரின் முந்திய பிறப்பு கதைளில் ஒன்று.)

இந்த ஐந்தாவது பதினைந்து நூட்களாக பிரிக்கப்பட்டுள்ளது:-

சுருக்கமான பாதை (சமய விரிவுரை)

தம்மபத (மெய்ம்மை பாதை)
 

உதன (மனப்பூர்வமான முதுமொழி அல்லது ஓரசை நீண்ட நாலசைச்சீர்களான மகிழ்ச்சி)
  

இதி உத்தக (இவ்வாறாக அல்லது அவ்வாறாக கூறிய போதனைகள்)

ஸுத்த நிபட (சேர்த்த போதனைகள்)

விமான வத்து (வானியல் குடும்பங்கள் தனித்தனியாகத் தங்குதற்கேற்பப் பிரிக்கப்பட்ட பெரிய கட்டிட கதைகள்)

பேடா வத்து (இறந்து போன,மாண்டவர் கதைகள்)

தேராகாதா (சகோதரர்கள் வழிபாட்டுப் பாடல்கள்)
     

தேரிகாதா (சகோதரிகள் வழிபாட்டுப் பாடல்கள்)

    ஜாதகா (பிறப்பு கதைகள்)

நித்தேச (விளக்கிக்காட்டுதல்)
 

பதிசம்பித (பகுத்து ஆராய்கிற அறிவு)

அபதான (ஞானிகள் வாழ்க்கை)
  

புத்தவம்ஸ (புத்தரின் வரலாறு)

   

சாரிய பிடக (நடத்தை முறைகள்)



ஸுத்தபிடக-திக்க நிகாய

பொத்தபாத ஸுத்த


பொத்தபாதாவின் கேள்விகள்

பொத்தபாதா
புலனுணர்வு,விழிப்புணர்வுநிலை,மனத்தின் அறிவுத்திறம், சிந்தனா சக்தி,
ஆகியவற்றின் இயற்கை ஆற்றல் குறித்து பல்வேறு வகைப்பட்ட கேள்விகள்
வினவுகிறார்.

தமிழ்


இப்பொழுது,
பந்த்தே, எது முதலாவது எழும்புவது புலனுணர்வா, அடுத்து ஞானமா? அல்லது
ஞானம் முதலாவது மற்றும் புலனுணர்வு அடுத்ததா? அல்லது ஒரே நேரத்தில்
புலனுணர்வும் ஞானமும் எழும்புகிறதா?


பொத்தபாதா,முதலாவது
புலனுணர்வும் பின்னால் ஞானம் எழும்புகிறது. மற்றும் புலனுணர்வு
எழும்புகிறபோது ஞானம் எழும்புகிறது. ஒரு பிரித்தறியும் நிலை சார்ந்துள்ள
என்னுடைய இந்த ஞானம் எழும்பியது. இவ்வழியான வரம்பின் காரண ஆய்வால் ஒருவர்
எப்படி முதலாவது புலனுணர்வு எழும்புகிறது மற்றும் ஞானம் அடுத்து என்று உணர
முடியும் மற்றும் எவ்வாறு புலனுணர்வு எழும்பியதால், ஞானம் எழும்பிமயது
என்றும்.

பாளி

ஸங்யா நு கொ பந்தே பதமம் உப்பஜ்ஜத்தி பச்சா ஞானம்? உதஹு ஞானம்
பதமம் உப்பஜ்ஜத்தி பச்சா ஸங்யா? உதஹு ஸங்யா ச ஞானச அனுப்பம் ஆசரிமம்
உப்பஜ்ஜன்தி?’தி.


ஸங்யா நு கொ பொத்தபாதா
பதமம் உப்பஜ்ஜத்தி பச்சா ஞானம். ஸங்யுபாத ச பன ஞானுப்பாதொ ஹோதி. ஸோ
ஏவங் பஜானாதி: இதப்பச்சயா ச ஞானம் உதபாடிதி. இமினா கொ ஏதங் பொத்தபாதா
பரிவாவென வெதித்தப்பம். யதா ஸங்யா பதமம் உப்பஜ்ஜத்தி பச்சா ஞானம். ஸங்யுபாத
ச பன ஞானுப்பாதொ ஹோதி’தி.

up a level
Tree
>>
ஸுத்தபிடக-திக்க நிகாய Sutta Piṭaka >> Digha Nikāya

DN 16 - (D ii 137)

மஹாபரினிப்பண ஸுத்த (அபார வீடுபேற்றுநிலை குறிக்கோள் எய்தல்)

- இறுதி நெறிமுறைக் கட்டளைத்தொகுதி -

இந்த
ஸுத்த (சூத்திரத்தொகுதி )  புத்தர் அவரை பின்பற்றுபவர்கள் பொருட்டு
பற்பலவிதமான கொய்சகமாக்கப்பட்ட மிக முக்கியமான நெறிமுறைக் கட்டளைத்தொகுதி
குழுமத்தை  முன்னேற்றமுற்ற இக்காற்கு நமக்கு கொடுத்திறுக்கிறார், 

தமிழ்

(தம்மாவின் உருப்பளிங்கு)

நான்
Dhammādāsa (தம்மாவின் உருப்பளிங்கு) என  கருதப்படும் தம்மாவை
வியாக்கியானம் பண்ண பிரசங்கம் செய்ய விரும்புகிரேன்,ariyasāvaka (புனிதமான
சீடர்)ஆக ஆட்கொண்டு, ஒருவேளை அவர் தானே  விரும்பி உறுதியாக்கிக் கொண்டால்:
‘ஆக
எனக்கு, மேலும் niraya (நரகம்) இல்லை,  மேலும்
tiracchāna-yoni ( மிருகம சாம்ராஜ்யம்) இல்லை,இன்னும் மேலும் pettivisaya
(ஆவிகள் சாம்ராஜ்யம்) இல்லை,  மேலும்
பாக்கியவீனம், துரதிருஷ்டம், துக்க நிலை இல்லை, நான் sotāpanna (புனல்
பிரவேசி), இயற்கையாக துக்க நிலையில் இருந்து விடுவிக்கப்பட்டவன், sambodhi
(முழுக்க தூக்கத்திலிருந்து விழிப்பு) ஆக சேர இருத்தல் உறுதி.

மற்றும்
என்ன, Ānanda (ஆனந்தா), தம்மா மீதான அந்த பிரசங்கம் Dhammādāsa (தம்மாவின்
உருப்பளிங்கு) என  கருதப்படும் தம்மாவை வியாக்கியானம் பண்ண பிரசங்கம் செய்ய
விரும்புகிரேன், ariyasāvaka (புனிதமான சீடர்) ஆக ஆட்கொண்டு, ஒருவேளை அவர்
தானே  விரும்பி உறுதியாக்கிக் கொண்டால்:
‘ஆக எனக்கு,  மேலும்
niraya (நரகம்) இல்லை, மேலும் tiracchāna-yoni ( மிருகம
சாம்ராஜ்யம்) இல்லை,  மேலும் pettivisaya (ஆவிகள் சாம்ராஜ்யம்)
இல்லை, மேலும் பாக்கியவீனம், துரதிருஷ்டம், துக்க நிலை இல்லை, நான்
sotāpanna (புனல் பிரவேசி), இயற்கையாக துக்க நிலையில் இருந்து
விடுவிக்கப்பட்டவன், sambodhi (முழுக்க தூக்கத்திலிருந்து விழிப்பு) ஆக சேர
இருத்தல் உறுதி தானே?

இங்கு,ஆனந்தா,புனிதமான சீடர் Buddhe aveccappasāda  (புத்தர் இடத்தில் தன்னம்பிக்கை)உடைய வராக குணிக்கப் படுகிரார்.


பாளி
தம்மாதாஸ

தம்மாதாஸங்
நாம தம்மா-பரியாயங், யேன ஸம்மன்னாகதொ ஆரியஸாவகொ ஆகன்கமானொ  அட்டணாவ
அட்டாணங் ப்யா - கரெய்ய: கின-நிரயோ-மி கின-திர்ச்சான-வொனி
கின-பெட்டிவிசவொ கின் அப்பாவ-துக்கதி-வினிபாதொ, ஸோதாப்பன்னொ - ஹமஸ்மி
அவினிபாதொ-தம்மொ நியதொ ஸம்போதி பரயனொ’தி.

கதமொ ச ஸொ, ஆனந்தா,
தம்மாதாஸொ தம்மா-பரியாயவொ, யேன ஸம்மன்னாகதொ ஆரியஸாவகொ ஆகன்கமானொ 
அட்டணாவ அட்டாணங் ப்யா - கரெய்ய: கின-நிரயோ-மி கின-திர்ச்சான-வொனி
கின-பெட்டிவிசவொ கின் அப்பாவ-துக்கதி-வினிபாதொ, ஸோதாப்பன்னொ - ஹமஸ்மி
அவினிபாதொ-தம்மொ நியதொ ஸம்போதி பரயனொ’தி?

இத்’ஆனந்தா, ஆரியஸாவகொ புத்தே அவெச்சப்பஸாத ஸம்மன்னாகதொ ஹோதி




>>ஸுத்தபிடக-திக்க நிகாய Sutta Piṭaka >> Digha Nikāya


போதிசத்தா மேன்மை பொருந்திய நேர்த்தி வாய்ந்த மனிதர் ஸுத்த நீதி வாக்கியம்
-
விழிப்புணர்வு மேல் ஆஜரா கிருத்தல் -
( மஹா+ ஸதிபத்தான)

Mahāsatipaṭṭhāna Sutta



— Attendance on awareness —
[ mahā+satipaṭṭhāna ]

Buddha anigif3.gif




இந்த ஸுத்த நீதி வாக்கியம்  ஆழ்நிலைத் தியானத்திற்கு முக்கியமான தொடர்புள்ளதென விசாலமாக ஆய்ந்த கருத்து

This sutta is widely considered as a the main reference for meditation practice.




தமிழ்

உத்தேஸ (ஆயத்தப்படுத்தல்)

I. மெய்யார்வ தியான ஜாக்கிரதை ஸ்தாபித்தல்
A.
உள்ளுயிர்ப்பு மற்றும் ஒரு தடவை மூச்சு வாங்கிவிடுதல் பிரிவு ( வினை
அடிப்படை, ஒரு சில சமய சம்பந்தமான அப்பியாசம் பாடம் அல்லது ஆழ்நிலைத் தியான
செயல்முறை சார்ந்த நியதி வழி, நீடமைதி, நினை விழந்த நிலை மெய்மறந்த
மகிழ்ச்சி மற்றும் நாலடி பாதை எய்துதல்).

B. ஒழுக்க நடை பாதை பிரிவு ( நான்கு இரியாபத அங்கஸ்திதி இருக்கின்றது, அதாவது: நடத்தல், நிற்றல், உட்கார்ந்திருத்தல், சயனிப்பு)
C.முழு விழிப்புடனிருக்கிற,  உணர் திறன், உணர்வு பிரிவு.
D. பின்வருங் காலத்துக்குரிய எதிர்நோக்கு ஆசை பிரிவு.
E.மூலக்கூறு
அல்லது அடிப்படையான பொருள், அடிப்படை மெய்ம்மை, வண்ணம், நாச்சுவை, ஒலியலை,
புலங்கொளி மூலப் பொருள்,உடலைச் சார்ந்த அடிப்படை மெய்ம்மை அல்லது மூன்று
உயிரின உடற் கசிவுப்பொருள் சளி,
காற்று மற்றும் பித்தநீர், தகனம் செய்த பிந்திய உடல் சிதைவெச்சம்
உடற்பகுதியான மூலக் கூறு தசை, இரத்தம், எலும்புகள்: ஒரு புனித
திருச்சின்னம், ஒரு உயிரினப்படிவம்,  ஒரு மாழை.

F.ஒன்பது கல்லறை எலும்புகளைக் கொட்டும் மதிலகச் சுற்றுநில இடம். 

Note: infobubbles on all Pali words


Pāḷi



Uddesa

I. Kāyānupassanā
I.காயானுபஸ்ஸன
   A. Ānāpāna Pabba
A.ஆனாபான பப்ப (கம்மத்தானங்)
   B. Iriyāpatha Pabba
B.இரியாபத
பப்ப
   C. Sampajāna Pabba
C.ஸம்பஜான பப்ப
   D. Paṭikūlamanasikāra Pabba
D.பதிகுலமானஸிகார
பப்ப
    E. Dhātumanasikāra Pabba
E.தாதுமானஸிகார பப்ப
    F. Navasivathika Pabba
E.நவஸிவதக பப்ப

II. Vedanānupassanā



English



Introduction

I. Observation of Kāya
 
I.Fixing the attention,  earnest meditation
 A. Section on ānāpāna
A.Section on the
Basis of action. This term is applied to certain
religious exercises or meditations, by means of which samādhi, jhāna and
the four Paths are attained. Each of these is based on a certain
formula or rite, also called kammaṭṭhānaṃ

   B. Section on postures
B.Section on
Way of deportment. There are four iriyāpathas or postures, viz. walking, standing sitting, lying down.
  
C. Section on sampajañña
C.Section on
Knowing, understanding, conscious.
   D. Section on repulsiveness
D.Section on
To expect, await, desire
   E. Section on the Elements
E.Section on
Primary or elementary substance; principle, element,
material; a property of a primary substance, as colour, taste, sound; an
organ of sense; a bodily principle or humour of which there are three,
phlegm, wind and bile; a constituent of the body, as flesh, blood,
bones; the remains of a body after cremation; a sacred relic; a fossil; a
metal

   F. Section on the nine charnel grounds

II. Observation of Vedanā



உத்தேஸ (ஆயத்தப்படுத்தல்)
அத்தகைய எம் வல்லமைமிக்க சவுகதநூல் இயற்கை ஆற்றல்:

எந்த நான்கு?இங்கு பிக்குக்களுக்களா,ஒரு பிக்கு kāye kāyānupassī
(உடலை உடல் கண்காணிப்புடன்) கவனித்து வசிக்கிரார் ātāpī sampajāno
satimā,வேறு வழியில்லாமல்   பிரபஞ்சம் நோக்கி எச்சரிக்கையுடன் இருக்க
ஏகாந்தமாயிருக்கிரார்.வேறு வழியில்லாமல்   பிரபஞ்சம் நோக்கி
எச்சரிக்கையுடன் இருக்க ஏகாந்தமாயிருக்க  Vedanāsu vedanānupassī
உறுதலுணர்ச்சி கண்காணிப்புடன் வசிக்கிரார்.வேறு வழியில்லாமல்   பிரபஞ்சம்
நோக்கி எச்சரிக்கையுடன் இருக்க ஏகாந்தமாயிருக Citte cittānupassī viharati
ātāpī sampajāno satimā, சித்த நலம் கருதி ண்காணிப்புடன் வசிக்கிரார்.
மனத்தால் இயக்கப்படுகிற அபூர்வமான வினயா(ஒழுக்கம்) காக்க வேறு
வழியில்லாமல்   பிரபஞ்சம் நோக்கி எச்சரிக்கையுடன் இருக்க ஏகாந்தமாயிருக்க
கண்காணிப்புடன் வசிக்கிரார்.


பாளி

எவங் மெ ஸுத்தங்

கதமெ
சத்தாரோ ?இத பிக்க்காவெ,காயெ
காயானுபஸ்ஸி விஹாரதி ஆதாபி ஸம்பஜானொ ஸதிமா, வினய்ய லோகெ அபிஜ்ஜா
தொமனஸம். வேதனாஸு வேதனானுபஸ்ஸி விஹாரதி ஆதாபி ஸம்பஜானொ ஸதிமா, வினய்ய
லோகெ அபிஜ்ஜா தொமனஸம். சித்தெ சித்தானுபஸ்ஸி  விஹாரதி ஆதாபி ஸம்பஜானொ
ஸதிமா, வினய்ய லோகெ அபிஜ்ஜா தொமனஸம். தம்மெஸு தம்மானுபஸ்ஸி விஹாரதி ஆதாபி
ஸம்பஜானொ ஸதிமா, வினய்ய லோகெ அபிஜ்ஜா தொமனஸம்.

மிஷனரிகள் ஆப்பிரிக்கா வந்தபோது அவர்களிடம்
பைபிள் மற்றும் நம்மிடம் நிலம் இருந்தது. அவர்கள் பிரார்த்தனை செய்யலாம் என்று கூறினார்கள்:  எங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டோம். நாங்கள் திறந்த போது நம்மிடம் பைபிள் மற்றும் அவர்களிடம் நிலம் இருந்தது. 
                                                                                                                                          - (டெஸ்மண்ட் டுட்டு)
பிராமணர்கள் பாபிலோனியாவிலிருந்து   இந்தியா வந்த போது, அவர்களிடம் மனுஸ்மிருதி மற்றும்   நம்மிடம்   நிலம்  இருந்தது . அவர்கள், “வழி பாடு செய்யலாம் என்று கூறினார்கள்”: எங்கள் கண்களை மூடிக்கொண்டோம். நாங்கள் திறந்த போது நம்மிடம்  மனுஸ்மிருதி மற்றும் அவர்களிடம் நிலம் இருந்தது.
T
IPITAKA

TIPITAKA   AND   TWELVE   DIVISIONS
    Brief historical background
   Sutta Pitaka
   Vinaya Pitaka
   Abhidhamma Pitaka
     Twelve Divisions of Buddhist Canons
Nine Divisions of Buddhist Canons




TIPITAKA   AND   TWELVE   DIVISIONS  is the collection of the teachings
of the Buddha over 45 years. It consists of Sutta (the conventional
teaching), Vinaya (Disciplinary code) and Abhidhamma (commentaries).

The Tipitaka was compiled and arranged in its present form by the
disciples who had immediate contact with Shakyamuni Buddha. 
The Buddha
had passed away, but the sublime Dhamma which he unreservedly bequeathed
to humanity still exists in its pristine purity. 
Although the Buddha
had left no written records of his teachings, his distinguished
disciples preserved them by committing to memory and transmitting them
orally from generation to generation. 


     Brief historical background 


 
Immediately after the final passing away of the Buddha, 500
distinguished Arahats held a convention known as the First Buddhist
Council to rehearse the Doctrine taught by the Buddha. Venerable Ananda,
who was a faithful attendant of the Buddha and had the special
privilege of hearing all the discourses the Buddha ever uttered, recited
the Sutta, whilst the Venerable Upali recited the Vinaya, the rules of
conduct for the Sangha. 
One hundred years after the First Buddhist
Council, some disciples saw the need to change certain minor rules. The
orthodox Bhikkus said that nothing should be changed while the others
insisted on modifying some disciplinary rules (Vinaya). Finally, the
formation of different schools of Buddhism germinated after his council.
And in the Second Council, only matters pertaining to the Vinaya were
discussed and no controversy about the Dhamma was reported. 
In the 3rd
Century B.C. during the time of Emperor Asoka, the Third Council was
held to discuss the differences of opinion held by the Sangha community.
At this Council the differences were not confined to the Vinaya but
were also connected with the Dhamma. The Abhidhamma Pitaka was discussed
and included at this Council. The Council which was held in Sri Lanka
in 80 B.C. is known as the 4th Council under the patronage of the pious
King Vattagamini Abbaya. It was at this time in Sri Lanka that the
Tipitaka was first committed to writing in Pali language. 




The
Sutta Pitaka consists mainly of discourses delivered by the Buddha
himself on various occasions. There were also a few discourses delivered
by some of his distinguished disciples (e.g. Sariputta, Ananda,
Moggallana) included in it. It is like a book of prescriptions, as the
sermons embodied therein were expounded to suit the different occasions
and the temperaments of various persons. There may be seemingly
contradictory statements, but they should not be misconstrued as they
were opportunely uttered by the Buddha to suit a particular purpose.

This Pitaka is divided into five Nikayas or collections, viz.:- 


Dīgha Nikāya
[dīgha:
long] The Dīgha Nikāya gathers 34 of the longest discourses given by
the Buddha. There are various hints that many of them are late additions
to the original corpus and of questionable authenticity.


Majjhima Nikāya
[majjhima:
medium] The Majjhima Nikāya gathers 152 discourses of the Buddha of
intermediate length, dealing with diverse matters.


Saṃyutta Nikāya
[samyutta:
group] The Saṃyutta Nikāya gathers the suttas according to their
subject in 56 sub-groups called saṃyuttas. It contains more than three
thousand discourses of variable length, but generally relatively short.


Aṅguttara Nikāya
[aṅg:
factor | uttara: additionnal] The Aṅguttara Nikāya is subdivized in
eleven sub-groups called nipātas, each of them gathering discourses
consisting of enumerations of one additional factor versus those of the
precedent nipāta. It contains thousands of suttas which are generally
short.


Khuddaka Nikāya
[khuddha: short,
small] The Khuddhaka Nikāya short texts and is considered as been
composed of two stratas: Dhammapada, Udāna, Itivuttaka, Sutta Nipāta,
Theragāthā-Therīgāthā and Jātaka form the ancient strata, while other
books are late additions and their authenticity is more questionable.


    The fifth is subdivided into fifteen books:- 


   Khuddaka Patha (Shorter Texts)

   Dhammapada (The Way of Truth)

   Udana (Heartfelt sayings or Paeons of Joy)

   Iti Vuttaka (’Thus said’ Discourses)

   Vimana Vatthu (Stories of Celestial Mansions)

   Peta Vatthu (Stories of Petas)

  Theragatha (Psalms of the Brethren)

Therigatha (Psalms of the Sisters)

Jataka (Birth Stories)

Niddesa (Expositions)

Patisambhida (Analytical Knowledge)

Apadana (Lives of Saints)

  Buddhavamsa (The History of Buddha)
   
 Cariya Pitaka (Modes of Conduct)

  
  Vinaya Pitaka 
The Vinaya Pitaka mainly deals with the rules and
regulations of the Order of monks (Bhikhus) and nuns (Bhikhunis). It
also gives an account of the life and ministry of the Buddha. Indirectly
it reveals some useful information about ancient history, Indian
customs, arts, sciences, etc. 
For nearly twenty years since his
enlightenment, the Buddha did not lay down rules for the control of the
Sangha. Later, as the occasion arose, the Buddha promulgated rules for
the future discipline of the Sangha. 
This Pitaka consists of the
following five books:- 


     Parajika Pali (Major Offences)
     Pacittiya Pali (Minor Offences)
    Mahavagga Pali (Greater Section)
  Cullavagga Pali (Smaller Section)
  Parivara Pali (Epitome of the Vinaya)

 
Abhidhamma Pitaka 
The Abhidhamma, is the most important and
interesting, as it contains the profound philosophy of the Buddha’s
teaching in contrast to the illuminating but simpler discourses in the
Sutta Pitaka. 
In the Sutta Pitaka one often finds references to
individual, being, etc., but in the Abhidhamma, instead of such
conventional terms, we meet with ultimate terms, such as aggregates,
mind, matter etc. 
In the Abhidhamma everything is analyzed and
explained in detail, and as such it is called analytical doctrine
(Vibhajja Vada). 
Four ultimate things (Paramattha) are enumerated in
the Abhidhamma. They are Citta (Consciousness), Cetasika (Mental
concomitants). Rupa (Matter) and Nibbana. 
The so-called being is
microscopically analyzed and its component parts are minutely described.
Finally the ultimate goal and the method to achieve it is explained
with all necessary details. 
The Abhidhamma Pitaka is composed of the
following works: 


   Dhamma-Sangani (Enumeration of Phenomena)
    Vibhanaga (The Book of the Treatises)
  Ikatha Vatthu (Point of Controversy)
  Puggala Pannatti (Description of Individuals)
   Dhatu Katha (Discussion with reference to Elements)
   Yamaka (The Book of Pairs)
    Patthana (The Book of Relations)

   
  Twelve Divisions of Buddhist Canons 
The content of Buddhist canons
is divided into twelve divisions, categorized by the types of forms of
literature (i.e., Sutta, Geyya and Gatha) and the context (i.e., all
other nine divisions). It is known as the Twelve Divisions. 


  
Sutta  - These are the short, medium, and long discourses expounded by
the Buddha on various occasions. The whole Vinaya Pitaka is also
included in this respect.

   Geyya  - i.e., the metrical pieces. These are discourses/proses mixed with Gathas or verses.

      
Gatha - i.e., verses, chants or poems. These include verses formed in
the Dharmapada, etc., and those isolated verses which are not classified
amongst the Sutta.

   Nidana - i.e., the causes and conditions of the Buddha’s teachings.

    Itivrttaka - i.e., the suttas in which the Buddhas tell of the deeds of their disciples and others in previous lives.

    Jataka - i.e., stories of the former lives of Buddhas. These are the 547 birth-stories.

  
Abbhuta-dhamma - i.e., miracles, etc. These are the few discourses that
deal with wonderful and inconceivable powers of the Buddhas.

  
Avadana - i.e., parables, metaphors. Illustrations are used to
facilitate the human beings to understand the profound meanings of the
Buddhist Dhamma.

   Upadesa - i.e.,
dogmatic treatises. The discourse and discussions by questions and
answers regarding the Buddhist doctrines. It is a synonym for Abhidhamma
Pitaka.

      Udana - i.e.,
impromptu or unsolicited addresses. The Buddha speaks voluntarily and
not in reply to questions or appeals, e.g., the Amitabha Sutta.

    
Vaipulya - i.e., interpretation by elaboration or deeper explanation of
the doctrines. It is the broad school or wider teachings, in contrast
with the “narrow” school. The term covers the whole of the specifically
Mahayana suttas. The Suttas are also known as the scriptures of
measureless meaning, i.e., infinite and universalistic.

    Veyyakarama  - i.e. prophecies, prediction by the Buddha of the future attainment of Buddhahood by his disciples.

  
Nine Divisions of Buddhist Canons 
The term is generally referred to
Hinayana. There are only nine divisions excluding Udana, Vaipulya and
Veyyakarana. 
However, there is also a Mahayana division of nine of the
Twelve Divisions, i.e., all except Nidana, Avadana and Upadesa.


Sutta Piṭaka

— The basket of discourses —
[ sutta: discourse ]
Dīgha Nikāya


DN 9 -
Poṭṭhapāda Sutta
{excerpt}


— The questions of Poṭṭhapāda —

Tree

Sutta Piṭaka


— The basket of discourses —
[ sutta: discourse ]


The Sutta Piṭaka contains the essence of the Buddha’s teaching
regarding the Dhamma. It contains more than ten thousand suttas. It is
divided in five collections called Nikāyas.




Dīgha Nikāya
[dīgha: long] The Dīgha Nikāya gathers 34 of the longest
discourses given by the Buddha. There are various hints that many of
them are late additions to the original corpus and of questionable
authenticity.

Majjhima Nikāya
[majjhima: medium] The Majjhima Nikāya gathers 152 discourses of the Buddha of intermediate length, dealing with diverse matters.

Saṃyutta Nikāya
[samyutta: group] The Saṃyutta Nikāya gathers the suttas
according to their subject in 56 sub-groups called saṃyuttas. It
contains more than three thousand discourses of variable length, but
generally relatively short.

Aṅguttara Nikāya
[aṅg: factor | uttara: additionnal] The Aṅguttara
Nikāya is subdivized in eleven sub-groups called nipātas, each of them
gathering discourses consisting of enumerations of one additional factor
versus those of the precedent nipāta. It contains thousands of suttas
which are generally short.

Khuddaka Nikāya
[khuddha: short, small] The Khuddhaka Nikāya short texts
and is considered as been composed of two stratas: Dhammapada, Udāna,
Itivuttaka, Sutta Nipāta, Theragāthā-Therīgāthā and Jātaka form the
ancient strata, while other books are late additions and their
authenticity is more questionable.


 Cariya Pitaka (Modes of Conduct)

  
  Vinaya Pitaka 
The Vinaya Pitaka mainly deals with the rules and
regulations of the Order of monks (Bhikhus) and nuns (Bhikhunis). It
also gives an account of the life and ministry of the Buddha. Indirectly
it reveals some useful information about ancient history, Indian
customs, arts, sciences, etc. 
For nearly twenty years since his
enlightenment, the Buddha did not lay down rules for the control of the
Sangha. Later, as the occasion arose, the Buddha promulgated rules for
the future discipline of the Sangha. 
This Pitaka consists of the
following five books:- 


     Parajika Pali (Major Offences)
     Pacittiya Pali (Minor Offences)
    Mahavagga Pali (Greater Section)
  Cullavagga Pali (Smaller Section)
  Parivara Pali (Epitome of the Vinaya)

 
Abhidhamma Pitaka 
The Abhidhamma, is the most important and
interesting, as it contains the profound philosophy of the Buddha’s
teaching in contrast to the illuminating but simpler discourses in the
Sutta Pitaka. 
In the Sutta Pitaka one often finds references to
individual, being, etc., but in the Abhidhamma, instead of such
conventional terms, we meet with ultimate terms, such as aggregates,
mind, matter etc. 
In the Abhidhamma everything is analyzed and
explained in detail, and as such it is called analytical doctrine
(Vibhajja Vada). 
Four ultimate things (Paramattha) are enumerated in
the Abhidhamma. They are Citta (Consciousness), Cetasika (Mental
concomitants). Rupa (Matter) and Nibbana. 
The so-called being is
microscopically analyzed and its component parts are minutely described.
Finally the ultimate goal and the method to achieve it is explained
with all necessary details. 
The Abhidhamma Pitaka is composed of the
following works: 


   Dhamma-Sangani (Enumeration of Phenomena)
    Vibhanaga (The Book of the Treatises)
  Ikatha Vatthu (Point of Controversy)
  Puggala Pannatti (Description of Individuals)
   Dhatu Katha (Discussion with reference to Elements)
   Yamaka (The Book of Pairs)
    Patthana (The Book of Relations)

   
  Twelve Divisions of Buddhist Canons 
The content of Buddhist canons
is divided into twelve divisions, categorized by the types of forms of
literature (i.e., Sutta, Geyya and Gatha) and the context (i.e., all
other nine divisions). It is known as the Twelve Divisions. 


  
Sutta  - These are the short, medium, and long discourses expounded by
the Buddha on various occasions. The whole Vinaya Pitaka is also
included in this respect.

   Geyya  - i.e., the metrical pieces. These are discourses/proses mixed with Gathas or verses.

      
Gatha - i.e., verses, chants or poems. These include verses formed in
the Dharmapada, etc., and those isolated verses which are not classified
amongst the Sutta.

   Nidana - i.e., the causes and conditions of the Buddha’s teachings.

    Itivrttaka - i.e., the suttas in which the Buddhas tell of the deeds of their disciples and others in previous lives.

    Jataka - i.e., stories of the former lives of Buddhas. These are the 547 birth-stories.

  
Abbhuta-dhamma - i.e., miracles, etc. These are the few discourses that
deal with wonderful and inconceivable powers of the Buddhas.

  
Avadana - i.e., parables, metaphors. Illustrations are used to
facilitate the human beings to understand the profound meanings of the
Buddhist Dhamma.

   Upadesa - i.e.,
dogmatic treatises. The discourse and discussions by questions and
answers regarding the Buddhist doctrines. It is a synonym for Abhidhamma
Pitaka.

      Udana - i.e.,
impromptu or unsolicited addresses. The Buddha speaks voluntarily and
not in reply to questions or appeals, e.g., the Amitabha Sutta.

    
Vaipulya - i.e., interpretation by elaboration or deeper explanation of
the doctrines. It is the broad school or wider teachings, in contrast
with the “narrow” school. The term covers the whole of the specifically
Mahayana suttas. The Suttas are also known as the scriptures of
measureless meaning, i.e., infinite and universalistic.

    Veyyakarama  - i.e. prophecies, prediction by the Buddha of the future attainment of Buddhahood by his disciples.

  
Nine Divisions of Buddhist Canons 
The term is generally referred to
Hinayana. There are only nine divisions excluding Udana, Vaipulya and
Veyyakarana. 
However, there is also a Mahayana division of nine of the
Twelve Divisions, i.e., all except Nidana, Avadana and Upadesa.


Sutta Piṭaka

— The basket of discourses —
[ sutta: discourse ]
Dīgha Nikāya


DN 9 -
Poṭṭhapāda Sutta
{excerpt}


— The questions of Poṭṭhapāda —

Tree

Sutta Piṭaka


— The basket of discourses —
[ sutta: discourse ]


The Sutta Piṭaka contains the essence of the Buddha’s teaching
regarding the Dhamma. It contains more than ten thousand suttas. It is
divided in five collections called Nikāyas.




Dīgha Nikāya
[dīgha: long] The Dīgha Nikāya gathers 34 of the longest
discourses given by the Buddha. There are various hints that many of
them are late additions to the original corpus and of questionable
authenticity.

Majjhima Nikāya
[majjhima: medium] The Majjhima Nikāya gathers 152 discourses of the Buddha of intermediate length, dealing with diverse matters.

Saṃyutta Nikāya
[samyutta: group] The Saṃyutta Nikāya gathers the suttas
according to their subject in 56 sub-groups called saṃyuttas. It
contains more than three thousand discourses of variable length, but
generally relatively short.

Aṅguttara Nikāya
[aṅg: factor | uttara: additionnal] The Aṅguttara
Nikāya is subdivized in eleven sub-groups called nipātas, each of them
gathering discourses consisting of enumerations of one additional factor
versus those of the precedent nipāta. It contains thousands of suttas
which are generally short.

Khuddaka Nikāya
[khuddha: short, small] The Khuddhaka Nikāya short texts
and is considered as been composed of two stratas: Dhammapada, Udāna,
Itivuttaka, Sutta Nipāta, Theragāthā-Therīgāthā and Jātaka form the
ancient strata, while other books are late additions and their
authenticity is more questionable.


Idhānanda, ariyasāvako Buddhe aveccappasāda samannāgato hoti


English


Mahāparinibbāna Sutta
{excerpts}
— The last instructions —
[mahā-parinibbāna]

(The Mirror of the Dhamma)

This
sutta gathers various instructions the Buddha gave for the sake of his
followers after his passing away, which makes it be a very important set
of instructions for us nowadays.

I will expound the
discourse on the Dhamma which is called Dhammādāsa, possessed of which
the ariyasāvaka, if he so desires, can declare of himself: ‘For me,
there is no more niraya, no more tiracchāna-yoni, no more pettivisaya,
no more state of unhappiness, of misfortune, of misery, I am a
sotāpanna, by nature free from states of misery, certain of being
destined to sambodhi.

And
what, Ānanda, is that discourse on the Dhamma which is called
Dhammādāsa, possessed of which the ariyasāvaka, if he so desires, can
declare of himself: ‘For me, there is no more niraya, no more
tiracchāna-yoni, no more pettivisaya, no more state of unhappiness, of
misfortune, of misery, I am a sotāpanna, by nature free from states of
misery, certain of being destined to sambodhi?

Here, Ānanda, an ariyasāvaka is endowed with Buddhe aveccappasāda:





DN 22 - (D ii 290)

Mahāsatipaṭṭhāna Sutta

— Attendance on awareness —
[ mahā+satipaṭṭhāna ]

This sutta is widely considered as a the main reference for meditation practice.



Note:
infobubbles on all Pali words


Pāḷi



Uddesa

I. Kāyānupassanā

   A. Ānāpāna Pabba
   B. Iriyāpatha Pabba
   C. Sampajāna Pabba
   D. Paṭikūlamanasikāra Pabba
   E. Dhātumanasikāra Pabba
   F. Navasivathika Pabba

II. Vedanānupassanā



English



Introduction

I. Observation of Kāya

   A. Section on ānāpāna
   B. Section on postures
   C. Section on sampajañña
   D. Section on repulsiveness
   E. Section on the Elements
   F. Section on the nine charnel grounds

II. Observation of Vedanā




Uddesa


Evaṃ me sutaṃ:

Introduction



Thus have I heard:

Ekaṃ samayaṃ bhagavā kurūsu viharati kammāsadhammaṃ nāma kurūnaṃ nigamo. Tatra kho bhagavā bhikkhū āmantesi:


On one occasion, the Bhagavā was staying among the Kurus at Kammāsadhamma, a market town of the Kurus. There, he addressed the bhikkhus:


Bhikkhavo ti.

Bhaddante ti te bhikkhū bhagavato paccassosuṃ. Bhagavā etad-avoca:


– Bhikkhus.

– Bhaddante answered the bhikkhus. The Bhagavā said:


Ekāyano ayaṃ, bhikkhave, maggo sattānaṃ visuddhiyā, soka-paridevānaṃ samatikkamāya, dukkha-domanassānaṃ atthaṅgamāya, ñāyassa adhigamāya, nibbānassa sacchikiriyāya, yadidaṃ cattāro satipaṭṭhānā.

This, bhikkhus, is the path that leads to nothing but the purification
of beings, the overcoming of sorrow and lamentation, the disappearance
of dukkha-domanassa, the attainment of the right way, the realization of Nibbāna, that is to say the four satipaṭṭhānas.

Katame cattāro? Idha, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhā-domanassaṃ. Vedanāsu vedanānupassī viharati ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhā-domanassaṃ. Citte cittānupassī viharati ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhā-domanassaṃ. Dhammesu dhammānupassī viharati ātāpī sampajāno satimā, vineyya loke abhijjhā-domanassaṃ.


Which four? Here, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya, ātāpī sampajāno, satimā, having given up abhijjhā-domanassa towards the world. He dwells observing vedanā in vedanā, ātāpī sampajāno, satimā, having given up abhijjhā-domanassa towards the world. He dwells observing citta in citta, ātāpī sampajāno, satimā, having given up abhijjhā-domanassa towards the world. He dwells observing dhamma·s in dhamma·s, ātāpī sampajāno, satimā, having given up abhijjhā-domanassa towards the world.


I. Kāyānupassanā

A. Ānāpāna Pabba


Katha·ñ·ca, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati? Idha, bhikkhave, bhikkhu arañña-gato rukkha-mūla-gato suññāgāra-gato nisīdati pallaṅkaṃ ābhujitvā ujuṃ kāyaṃ paṇidhāya parimukhaṃ satiṃ upaṭṭhapetvā. So satova assasati, satova passasati. Dīghaṃ assasantodīghaṃ assasāmīti pajānāti; dīghaṃ passasantodīghaṃ passasāmīti pajānāti; rassaṃ assasantorassaṃ assasāmīti pajānāti; rassaṃ passasantorassaṃ passasāmīti pajānāti;

sabba-kāya-paṭisaṃvedī assasissāmīti sikkhati; ‘sabba-kāya-paṭisaṃvedī passasissāmīti sikkhati; ‘passambhayaṃ kāya-saṅkhāraṃ assasissāmīti sikkhati; ‘passambhayaṃ kāya-saṅkhāraṃ passasissāmīti sikkhati.


I. Kāyānupassanā

A. Section on ānāpāna



And how, bhikkhus, does a bhikkhu dwell observing kāya in kāya? Here, bhikkhus, a
bhikkhu, having gone to the forest or having gone at the root of a tree
or having gone to an empty room, sits down folding the legs crosswise,
setting kāya upright, and setting sati parimukhaṃ.
Being
thus sato he breathes in, being thus sato he breathes out. Breathing in
long he understands: ‘I am breathing in long’; breathing out long he
understands: ‘I am breathing out long’; breathing in short he
understands: ‘I am breathing in short’; breathing out short he
understands: ‘I am breathing out short’;
he
trains himself: ‘feeling the whole kāya, I will breathe in’; he trains
himself: ‘feeling the whole kāya, I will breathe out’; he trains
himself: ‘calming down the kāya-saṅkhāras, I will breathe in’; he trains
himself: ‘calming down the kāya-saṅkhāras, I will breathe out’.

Seyyathāpi, bhikkhave, dakkho bhamakāro bhamakār·antevāsī dīghaṃ añchantodīghaṃ añchāmīti pajānāti; rassaṃ añchantorassaṃ añchāmīti pajānāti; evameva kho, bhikkhave, bhikkhu dīghaṃ assasantodīghaṃ assasāmīti pajānāti; dīghaṃ passasantodīghaṃ passasāmīti pajānāti; rassaṃ assasantorassaṃ assasāmīti pajānāti; rassaṃ passasantorassaṃ passasāmīti pajānāti;

sabba-kāya-paṭisaṃvedī assasissāmīti sikkhati; ‘sabba-kāya-paṭisaṃvedī passasissāmīti sikkhati; ‘passambhayaṃ kāya-saṅkhāraṃ assasissāmīti sikkhati; ‘passambhayaṃ kāya-saṅkhāraṃ passasissāmīti sikkhati.


Just as, bhikkhus, a skillful turner or a turner’s apprentice, making a
long turn, understands: ‘I am making a long turn’; making a short turn,
he understands: ‘I am making a short turn’; in the same way, bhikkhus, a
bhikkhu, breathing in long, understands: ‘I am breathing in long’;
breathing out long he understands: ‘I am breathing out long’; breathing
in short he understands: ‘I am breathing in short’; breathing out short
he understands: ‘I am breathing out short’;
he
trains himself: ‘feeling the whole kāya, I will breathe in’; he trains
himself: ‘feeling the whole kāya, I will breathe out’; he trains
himself: ‘calming down the kāya-saṅkhāras, I will breathe in’; he trains
himself: ‘calming down the kāya-saṅkhāras, I will breathe out’.

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

B. Iriyāpatha Pabba


Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu gacchanto gacchāmīti pajānāti, ṭhito ṭhitomhīti pajānāti, nisinno nisinnomhīti pajānāti, sayāno sayānomhīti pajānāti. Yathā yathā pan·assa kāyo paṇihito hoti, tathā tathā naṃ pajānāti.

B. Section on postures



Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu, while walking, understands: ‘I am
walking’, or while standing he understands: ‘I am standing’, or while
sitting he understands: ‘I am sitting’, or while lying down he
understands: ‘I am lying down’. Or else, in whichever position his kāya is disposed, he understands it accordingly.

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

C. Sampajāna Pabba


Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu abhikkante paṭikkante sampajānakārī hoti, ālokite vilokite sampajānakārī hoti, samiñjite pasārite sampajānakārī hoti, saṅghāṭi-patta-cīvara-dhāraṇe sampajānakārī hoti, asite pīte khāyite sāyite sampajānakārī hoti, uccāra-passāva-kamme sampajānakārī hoti, gate ṭhite nisinne sutte jāgarite bhāsite tuṇhībhāve sampajānakārī hoti.

C. Section on sampajañña



Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu, while approaching and while departing,
acts with sampajañña, while looking ahead and while looking around, he
acts with sampajañña, while bending and while stretching, he acts with
sampajañña, while wearing the robes and the upper robe and while
carrying the bowl, he acts with sampajañña, while eating, while
drinking, while chewing, while tasting, he acts with sampajañña, while
attending to the business of defecating and urinating, he acts with
sampajañña, while walking, while standing, while sitting, while
sleeping, while being awake, while talking and while being silent, he
acts with sampajañña.

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

D. Paṭikūlamanasikāra Pabba


Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu imam·eva kāyaṃ, uddhaṃ pādatalā adho kesa·matthakā, taca·pariyantaṃ pūraṃ nānappakārassa asucino paccavekkhati: ‘Atthi imasmiṃ kāye kesā lomā nakhā dantā taco maṃsaṃ nhāru aṭṭhi aṭṭhimiñjaṃ vakkaṃ hadayaṃ yakanaṃ kilomakaṃ pihakaṃ papphāsaṃ antaṃ antaguṇaṃ udariyaṃ karīsaṃ pittaṃ semhaṃ pubbo lohitaṃ sedo medo assu vasā kheḷo siṅghāṇikā lasikā muttaṃti.

D. Section on Repulsiveness



Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu considers this very body, from the
soles of the feet up and from the hair on the head down, which is
delimited by its skin and full of various kinds of impurities: “In this kāya,
there are the hairs of the head, hairs of the body, nails, teeth, skin,
flesh, tendons, bones, bone marrow, kidneys, heart, liver, pleura,
spleen, lungs, intestines, mesentery, stomach with its contents, feces,
bile, phlegm, pus, blood, sweat, fat, tears, grease, saliva, nasal
mucus, synovial fluid and urine.”

Seyyathāpi, bhikkhave, ubhatomukhā putoḷi pūrā nānāvihitassa dhaññassa, seyyathidaṃ sālīnaṃ vīhīnaṃ muggānaṃ māsānaṃ tilānaṃ taṇḍulānaṃ.
Tamenaṃ cakkhumā puriso muñcitvā paccavekkheyya: ‘Ime sālī ime vīhī, ime muggā, ime māsā, ime tilā, ime taṇḍulāti; evameva kho, bhikkhave, bhikkhu imam·eva kāyaṃ, uddhaṃ pādatalā adho kesa·matthakā, taca·pariyantaṃ pūraṃ nānappakārassa asucino paccavekkhati: ‘Atthi imasmiṃ kāye kesā lomā nakhā dantā taco maṃsaṃ nhāru aṭṭhi aṭṭhimiñjaṃ vakkaṃ hadayaṃ yakanaṃ kilomakaṃ pihakaṃ papphāsaṃ antaṃ antaguṇaṃ udariyaṃ karīsaṃ pittaṃ semhaṃ pubbo lohitaṃ sedo medo assu vasā kheḷo siṅghāṇikā lasikā muttaṃti.


Just as if, bhikkhus, there was a bag having two openings and filled
with various kinds of grain, such as hill-paddy, paddy, mung beans,
cow-peas, sesame seeds and husked rice. A man with good eyesight, having
unfastened it, would consider [its contents]: “This is hill-paddy, this
is paddy, those are mung beans, those are cow-peas, those are sesame
seeds and this is husked rice;” in the same way, bhikkhus, a bhikkhu
considers this very body, from the soles of the feet up and from the
hair on the head down, which is delimited by its skin and full of
various kinds of impurities: “In this kāya,
there are the hairs of the head, hairs of the body, nails, teeth, skin,
flesh, tendons, bones, bone marrow, kidneys, heart, liver, pleura,
spleen, lungs, intestines, mesentery, stomach with its contents, feces,
bile, phlegm, pus, blood, sweat, fat, tears, grease, saliva, nasal
mucus, synovial fluid and urine.”

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

E. Dhātumanasikāra Pabba


Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu imam·eva kāyaṃ yathā·ṭhitaṃ yathā·paṇihitaṃ dhātuso paccavekkhati: ‘Atthi imasmiṃ kāye pathavī·dhātu āpo·dhātū tejo·dhātū vāyo·dhātūti.

E. Section on the Elements



Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu reflects on this very kāya, however it is placed, however it is disposed: “In this kāya, there is the earth element, the water element, the fire element and the air element.”

Seyyathāpi, bhikkhave, dakkho goghātako goghātak·antevāsī gāviṃ vadhitvā catu·mahā·pathe bilaso vibhajitvā nisinno assa; evameva kho, bhikkhave, bhikkhu imam·eva kāyaṃ yathā·ṭhitaṃ yathā·paṇihitaṃ dhātuso paccavekkhati: ‘Atthi imasmiṃ kāye pathavī·dhātu āpo·dhātū tejo·dhātū vāyo·dhātūti.


Just as, bhikkhus, a skillful butcher or a butcher’s apprentice, having
killed a cow, would sit at a crossroads cutting it into pieces; in the
same way, bhikkhus, a bhikkhu reflects on this very kāya, however it is placed, however it is disposed: “In this kāya, there is the earth element, the water element, the fire element and the air element.”

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

F. Navasivathika Pabba

(1)

Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sivathikāya chaḍḍitaṃ ekāha·mataṃ dvīha·mataṃ tīha·mataṃ uddhumātakaṃ vinīlakaṃ vipubbaka·jātaṃ, so imam·eva kāyaṃ upasaṃharati: ‘ayaṃ pi kho kāyo evaṃ·dhammo evaṃ·bhāvī evaṃ·an·atītoti.

F. Section on the nine charnel grounds

(1)


Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu, just as if he was seeing a dead body,
cast away in a charnel ground, one day dead, or two days dead or three
days dead, swollen, bluish and festering, he considers this very kāya: “This kāya also is of such a nature, it is going to become like this, and is not free from such a condition.”

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

(2)

Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sivathikāya chaḍḍitaṃ kākehi khajjamānaṃ kulalehi khajjamānaṃ gijjhehi khajjamānaṃ kaṅkehi khajjamānaṃ sunakhehi khajjamānaṃ byagghehi khajjamānaṃ dīpīhi khajjamānaṃ siṅgālehi khajjamānaṃ vividhehi pāṇaka·jātehi khajjamānaṃ, so imam·eva kāyaṃ upasaṃharati: ‘ayaṃ pi kho kāyo evaṃ·dhammo evaṃ·bhāvī evaṃ·an·atītoti.

(2)


Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu, just as if he was seeing a dead body,
cast away in a charnel ground, being eaten by crows, being eaten by
hawks, being eaten by vultures, being eaten by herons, being eaten by
dogs, being eaten by tigers, being eaten by panthers, being eaten by
various kinds of beings, he considers this very kāya: “This kāya also is of such a nature, it is going to become like this, and is not free from such a condition.”

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

(3)

Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sivathikāya chaḍḍitaṃ aṭṭhika·saṅkhalikaṃ sa·maṃsa·lohitaṃ nhāru·sambandhaṃ, so imam·eva kāyaṃ upasaṃharati: ‘ayaṃ pi kho kāyo evaṃ·dhammo evaṃ·bhāvī evaṃ·an·atītoti.

(3)


Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu, just as if he was seeing a dead body,
cast away in a charnel ground, a squeleton with flesh and blood, held
together by tendons, he considers this very kāya: “This kāya also is of such a nature, it is going to become like this, and is not free from such a condition.”

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

(4)

Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sivathikāya chaḍḍitaṃ aṭṭhika·saṅkhalikaṃ ni·maṃsa·lohita·makkhitaṃ nhāru·sambandhaṃ, so imam·eva kāyaṃ upasaṃharati: ‘ayaṃ pi kho kāyo evaṃ·dhammo evaṃ·bhāvī evaṃ·an·atītoti.

(4)


Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu, just as if he was seeing a dead body,
cast away in a charnel ground, a squeleton without flesh and smeared
with blood, held together by tendons, he considers this very kāya: “This kāya also is of such a nature, it is going to become like this, and is not free from such a condition.”

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

(5)

Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sivathikāya chaḍḍitaṃ aṭṭhika·saṅkhalikaṃ apagata·maṃsa·lohitaṃ nhāru·sambandhaṃ, so imam·eva kāyaṃ upasaṃharati: ‘ayaṃ pi kho kāyo evaṃ·dhammo evaṃ·bhāvī evaṃ·an·atītoti.

(5)


Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu, just as if he was seeing a dead body,
cast away in a charnel ground, a squeleton without flesh nor blood, held
together by tendons, he considers this very kāya: “This kāya also is of such a nature, it is going to become like this, and is not free from such a condition.”

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

(6)

Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sivathikāya chaḍḍitaṃ aṭṭhikāni apagata·sambandhāni disā vidisā vikkhittāni, aññena hatth·aṭṭhikaṃ aññena pād·aṭṭhikaṃ aññena gopphak·aṭṭhikaṃ aññena jaṅgh·aṭṭhikaṃ aññena ūru·ṭṭhikaṃ aññena kaṭi·ṭṭhikaṃ aññena phāsuk·aṭṭhikaṃ aññena piṭṭh·iṭṭhikaṃ aññena khandh·aṭṭhikaṃ aññena gīv·aṭṭhikaṃ aññena hanuk·aṭṭhikaṃ aññena dant·aṭṭhikaṃ aññena sīsakaṭāhaṃ, so imam·eva kāyaṃ upasaṃharati: ‘ayaṃ pi kho kāyo evaṃ·dhammo evaṃ·bhāvī evaṃ·an·atītoti.

(6)


Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu, just as if he was seeing a dead body,
cast away in a charnel ground, disconnected bones scattered here and
there, here a hand bone, there a foot bone, here an ankle bone, there a
shin bone, here a thigh bone, there a hip bone, here a rib, there a back
bone, here a spine bone, there a neck bone, here a jaw bone, there a
tooth bone, or there the skull, he considers this very kāya: “This kāya also is of such a nature, it is going to become like this, and is not free from such a condition.”

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

(7)

Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sivathikāya chaḍḍitaṃ aṭṭhikāni setāni saṅkha·vaṇṇa·paṭibhāgāni, so imam·eva kāyaṃ upasaṃharati: ‘ayaṃ pi kho kāyo evaṃ·dhammo evaṃ·bhāvī evaṃ·an·atītoti.

(7)


Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu, just as if he was seeing a dead body,
cast away in a charnel ground, the bones whitened like a seashell, he
considers this very kāya: “This kāya also is of such a nature, it is going to become like this, and is not free from such a condition.”

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

(8)

Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sivathikāya chaḍḍitaṃ aṭṭhikāni puñja·kitāni terovassikāni, so imam·eva kāyaṃ upasaṃharati: ‘ayaṃ pi kho kāyo evaṃ·dhammo evaṃ·bhāvī evaṃ·an·atītoti.

(8)


Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu, just as if he was seeing a dead body,
cast away in a charnel ground, heaped up bones over a year old, he
considers this very kāya: “This kāya also is of such a nature, it is going to become like this, and is not free from such a condition.”

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.

(9)

Puna ca·paraṃ, bhikkhave, bhikkhu seyyathāpi passeyya sarīraṃ sivathikāya chaḍḍitaṃ aṭṭhikāni pūtīni cuṇṇaka·jātāni, so imam·eva kāyaṃ upasaṃharati: ‘ayaṃ pi kho kāyo evaṃ·dhammo evaṃ·bhāvī evaṃ·an·atītoti.

(9)


Furthermore, bhikkhus, a bhikkhu, just as if he was seeing a dead body,
cast away in a charnel ground, rotten bones reduced to powder, he
considers this very kāya: “This kāya also is of such a nature, it is going to become like this, and is not free from such a condition.”

Iti ajjhattaṃ kāye kāyānupassī viharati, bahiddhā kāye kāyānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā kāye kāyānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī kāyasmiṃ viharati; ‘atthi kāyoti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu kāye kāyānupassī viharati.


Thus he dwells observing kāya in kāya internally, or he dwells observing kāya in kāya externally, or he dwells observing kāya in kāya internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in kāya, or he dwells observing the passing away of phenomena in kāya, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in kāya; or else, [realizing:] “this is kāya!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing kāya in kāya.


II. Vedanānupassanā


Kathaṃ ca pana, bhikkhave, bhikkhu vedanāsu vedanānupassī viharati?


II. Observation of Vedanā



And how now, bhikkhus, does a bhikkhu dwell observing vedanā in vedanā?

Idha, bhikkhave, bhikkhu sukhaṃ vedanaṃ vedayamānosukhaṃ vedanaṃ vedayāmīti pajānāti; dukkhaṃ vedanaṃ vedayamānodukkhaṃ vedanaṃ vedayāmīti pajānāti; a·dukkham-a·sukhaṃ vedanaṃ vedayamānoa·dukkham-a·sukhaṃ vedanaṃ vedayāmīti pajānāti. Sāmisaṃ sukhaṃ vedanaṃ vedayamānosāmisaṃ sukhaṃ vedanaṃ vedayāmīti pajānāti; nirāmisaṃ sukhaṃ vedanaṃ vedayamānonirāmisaṃ sukhaṃ vedanaṃ vedayāmīti pajānāti. Sāmisaṃ dukkhaṃ vedanaṃ vedayamānosāmisaṃ dukkhaṃ vedanaṃ vedayāmīti pajānāti; nirāmisaṃ dukkhaṃ vedanaṃ vedayamānonirāmisaṃ dukkhaṃ vedanaṃ vedayāmīti pajānāti. Sāmisaṃ a·dukkham-a·sukhaṃ vedanaṃ vedayamānosāmisaṃ a·dukkham-a·sukhaṃ vedanaṃ vedayāmīti pajānāti; nirāmisaṃ a·dukkham-a·sukhaṃ vedanaṃ vedayamānonirāmisaṃ a·dukkham-a·sukhaṃ vedanaṃ vedayāmīti pajānāti.


Here, bhikkhus, a bhikkhu, experiencing a sukha vedanā, undersands: “I am experiencing a sukha vedanā“; experiencing a dukkha vedanā, undersands: “I am experiencing a dukkha vedanā“; experiencing an adukkham-asukhā vedanā, undersands: “I am experiencing a adukkham-asukhā vedanā“; experiencing a sukha vedanā sāmisa, undersands: “I am experiencing a sukha vedanā sāmisa“; experiencing a sukha vedanā nirāmisa, undersands: “I am experiencing a sukha vedanā nirāmisa“; experiencing a dukkha vedanā sāmisa, undersands: “I am experiencing a dukkha vedanā sāmisa“; experiencing a dukkha vedanā nirāmisa, undersands: “I am experiencing a dukkha vedanā nirāmisa“; experiencing an adukkham-asukhā vedanā sāmisa, undersands: “I am experiencing a adukkham-asukhā vedanā sāmisa“; experiencing an adukkham-asukhā vedanā nirāmisa, undersands: “I am experiencing a adukkham-asukhā vedanā nirāmisa“.

Iti ajjhattaṃ vedanāsu vedanānupassī viharati, bahiddhā vedanāsu vedanānupassī viharati, ajjhatta-bahiddhā vedanāsu vedanānupassī viharati; samudaya-dhamm·ānupassī vedanāsu viharati, vaya-dhamm·ānupassī vedanāsu viharati, samudaya-vaya-dhamm·ānupassī vedanāsu viharati; ‘atthi vedanāti pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya,{1} a·nissito ca viharati, na ca kiñci loke upādiyati. Evam·pi kho, bhikkhave, bhikkhu vedanāsu vedanānupassī viharati.


Thus he dwells observing vedanā in vedanā internally, or he dwells observing vedanā in vedanā externally, or he dwells observing vedanā in vedanā internally and externally; he dwells observing the samudaya of phenomena in vedanā, or he dwells observing the passing away of phenomena in vedanā, or he dwells observing the samudaya and passing away of phenomena in vedanā; or else, [realizing:] “this is vedanā!” sati is present in him, just to the extent of mere ñāṇa and mere paṭissati, he dwells detached, and does not cling to anything in the world. Thus, bhikkhus, a bhikkhu dwells observing vedanā in vedanā.

Bodhi leaf





Note


1. ‘atthi kāyo’ ti vā pan·assa sati paccupaṭṭhitā hoti, yāvadeva ñāṇa·mattāya paṭissati·mattāya:
this is probably the trickiest part of the sutta. It is very important
because it will be repeated over 20 times, and also because it is the
central part explaining how sati is actually made present. Here are a
few alternate renderings:

VRI: “Now his awareness is established: “This
is body!” Thus he develops his awareness to such an extent that there
is mere understanding along with mere awareness.”

Bhante Analayo: “Or else mindfulness that ‘There is a body’ is established in him to the extent of bare knowledge and remembrance of it”

Thanissaro Bhikkhu: “Or his mindfulness that ‘There is a body’ is maintained to the extent of knowledge & remembrance”

Bhikkhu Nanamoli & Bhikkhu Bodhi: “Or
else mindfulness that ‘there is a body’ is simply established in him to
the extent necessary for bare knowledge and mindfulness.”

Nyanasatta Thera: “Or his mindfulness is
established with the thought: “The body exists,” to the extent necessary
just for knowledge and mindfulness.”

Soma Thera: “Or indeed his mindfulness is
established with the thought: ‘The body exists,’ to the extent necessary
just for knowledge and remembrance”

Maurice Walshe: “Or else, mindfulness that “there is a body” is present to him just to the extent necessary for the knowledge and awareness.”



Translation suggested by the webmaster,
with the support of Thanissaro Bhikkhu’s translation.

———oOo———
Published as a gift of Dhamma, to be distributed free of charge.
Any copies or derivatives of this work must cite their original source.





English




I. Kāyānupassanā

A. Ānāpāna Pabba


English



Introduction

I. Observation of Kāya

   A. Section on ānāpāna
   B. Section on postures
   C. Section on sampajañña
   D. Section on repulsiveness
   E. Section on the Elements
   F. Section on the nine charnel grounds

II. Observation of Vedanā

comments (0)